Schillen

In tijden van schaarste moeten we proberen alles te gebruiken om de maag gevuld te krijgen… In mijn vorige loopbaan bij een stichting die projecten financierde en begeleidde voor kinderen met sociale achterstand over de hele wereld, kreeg ik veel materiaal onder ogen met daarin ook recepten. Nu ben ik dol op eten, dus had ik altijd veel interesse voor recepten uit andere landen. Uit Brazilië kwam ooit een recept voor iets met bananenschillen. Nu ik zelf in crisis zit, leek me dat wel een goede optie: als ik bananen koop, wil ik er zoveel mogelijk van genieten. Dus ben ik op zoek gegaan op Braziliaanse sites naar recepten met bananenschillen. En zie: ik heb er veel gevonden. Je kunt er thee van zetten, taart van bakken, je tanden mee poetsen, je huid mee inwrijven en waarschijnlijk nog veel meer. Het duizelde mij! Pasgeleden heb ik geconfijte sinaasappelschillen (http://ikbakerietsvan.wordpress.com/2013/03/11/gekonfijte-sinasappel/) gemaakt. Ik dacht: waarom zou ik dat niet ook volgens hetzelfde procédé met bananenschillen doen? Dus heb ik ze gisteren gekookt (3x) en daarna in een siroopje nog een keer gekookt. Nu liggen ze te drogen in een warmoven. Ik ben heel benieuwd naar het resultaat…geconfijte bananenschillen

Ik moest ook denken aan hoe men in Spanje en Portugal tuinbonen met schil en al eet. Mijn Portugese schoonmoeder gebruikte een Nederlandse snijbonenmolen om de tuinbonen mee te snijden. Daar maakte ze met meel en knoflook en natuurlijk olijfolie een soort brei van, die ik niet echt lekker vond. Mijn moeder had in Spanje een beter recept: kies mooie jonge snijbonen. Je hebt niet veel nodig. Was ze,  haal de harde “haren” eraf en snijd ze in stukken van ong. 4 cm. Giet wat olijfolie in een pan (waar een deksel op kan) en verwarm die. Doe de stukken tuinboon erin met wat zout (en peper als je wilt), bak ze een beetje aan en doe dan het deksel op de pan. Laat enige tijd stoven, tot de bonen gaar zijn (ik weet het niet meer precies, maar ik dacht zo’n 20 minuten). Een echt crisisrecept en erg lekker!

Tuinbonen met schil

Aardappels eten we tegenwoordig al vaak met schil en al, maar als je ze om de één of andere reden toch moet schillen, zou je best creatief kunnen zijn met de schillen denk ik. Ik herinner me het verhaal dat mijn oma mij vaak vertelde over haar moeder (mijn overgrootmoeder dus). Tijdens de hongerwinter had ze haar hondje geleerd z’n pootje omhoog te steken als ze “heil hitler” zei. Ze ging dan met dat hondje naar een legerkamp van de Duitsers, liet het hondje z’n kunstje doen en kreeg dan aardappelschillen en ander afval van het aardappelschillen (pitten en lelijke plekken en zo). Dat werd dan gekookt en gegeten.

Met uienschillen kun je heel gezonde thee zetten. Natuurlijk moeten de uien dan goed gewassen zijn. Deze thee is goed voor de keel, zeggen ze.

Als ik winterwortelen schil, bewaar ik de (gewassen) schillen ook. Die verwerk ik dan in de (zilvervlies)rijst met groenten die ik voor mijn hond maak als aanvulling op zijn voedsel (rauw vlees). Ik maak altijd een grote pan met rijst voor hem en die vries ik in porties in.

Ik ga mij toch maar weer eens verdiepen in andere schillen. Misschien vind ik wel iets heel bijzonders uit op dat gebied…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s